Danıştay 4. Daire E.2016/14965 K.2021/3385

Dava konusu istem: Davacı adına tesis edilen vergi mükellefiyetinin ve 2010 yılı gelir vergisi, 2010/1-3,4-6,7-9,10-12 dönemlerine ait geçici vergi beyannamelerini vermediğinden bahisle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı adına sahte fatura ticareti faaliyetinde bulunduğu gerekçesiyle re'sen tesis edilen mükellefiyete karşı açılan davaya ilişkin, ...Vergi Mahkemesince … tarih ve E:…; K:… sayılı karar verildiği görüldüğünden, aynı istemle açılan bu davada ayrıca karar verilmesine yer olmadığı, geriye dönük olarak tesis edilen mükellefiyetten dolayı söz konusu dönemde elektronik ortamda beyanname vermesine hukuken olanak bulunmaması karşısında 213 sayılı Kanun'un mükerrer 355. maddesi uyarınca özel usulsüzlük cezası kesilmesinde kanuni isabet bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından kesilen cezanın hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.