Danıştay 4. Daire E.2016/15996 K.2020/6421

Dava konusu istem: Davacı şirket adına 2011 yılına ilişkin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 352/1-1. maddesi uyarınca kesilen usulsüzlük ve 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; faturanın verilmediği, alınmadığı ya da gerçek meblağdan farklı meblağa yer verildiği yolunda yasanın aradığı anlamda somut bilgiler ihtiva eden bir tespitin yapılmadığı, Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesinde istinaden kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı, dava konusu usulsüzlük cezasının kesildiği ilgili yıl için aynı fiil nedeniyle vergi ziyaı cezalarının kesildiği ve vergi ziyaı cezalarının usulsüzlük cezasından miktar itibariyle daha ağır olduğu, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 336. maddesi dikkate alınmadan kesilen dava konusu usulsüzlük cezasında da hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacıya yapılan tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.