Danıştay 4. Daire E.2016/16311 K.2020/6348

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura kullanıldığından bahisle vergi inceleme raporuna istinaden 2009/9 ila 12 ve devreden katma değer vergisinin düzeltilmesi sonucu 2010/3 dönemleri için vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacıya ilgili yılda fatura düzenleyen. Vergi Dairesi mükellefi. Akaryakıt Dağıtım Petrol Ür. Nak. Paz. San. Tic. Ltd. Şti. ile ilgili tespitler değerlendirildiğinde; olayda, şirketin eski ortağı tarafından yönetildiği, petrol istasyonunun bulunduğu, az miktarda da olsa.

A.Ş.'nden akaryakıt aldığı, ihtilaf konusu faturaların düzenlendiği dönemde beyannamelerini verdiği, 2010 Ekim ayına kadar işçi çalıştırdığı, ihtilaf konusu faturaların sahte olduğuna dair herhangi bir olumsuz tespit bulunmadığı görüldüğünden, davacının ihtilaf konusu dönemde aldığı faturaların gerçek bir mal ve hizmet teslimine dayandığının kabulüyle yapılan dava konusu vergi ziyaı cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, Mahkeme kararında davacıya fatura düzenleyen şirketin sahte fatura düzenleyicisi olduğunun belirtildiği, ancak söz konusu kanaatin aksine zayıf gerekçelerle davacıya düzenlenen faturaların gerçek olarak kabul edildiği ve bu durumun çelişkili olduğu belirtilerek, Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.