Danıştay 4. Daire E.2016/16399 K.2021/1622

Dava konusu istem: Davacı adına, gayrimenkul satışı nedeniyle değer artış kazancı oluştuğundan bahisle 2012 yılına ilişkin olarak yapılan vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; gayrimenkulün tapu kayıtlarında üyesi olduğu Kooperatif tarafından 19/04/2010 tarihinde 5.000,00 TL bedelle satıldığı, davacı tarafından da 11/12/2010 tarihinde 70.000,00 TL bedelle …'ya satıldığı görülse de, satışa konu gayrimenkulün 29/09/2006 tarihinde davacıya teslim edildiği, fiili iktisabın bu tarihte gerçekleştiği, 22/02/2007 tarihinde gayrimenkul için su aboneliği tesis ettirilmek sureti ile fiili kullanımın varlığının ortaya konulduğu,

gayrimenkulün fiili kullanım tarihi ile son satış tarihi arasında 5 yılı aşan süre bulunduğundan Gelir Vergisi Kanunu uyarınca değer artış kazancından istisna olduğu anlaşıldığından dava konusu vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, gayrimenkulün 2010 yılında tapuya tescilinin gerçekleştirildiği ve 2012 yılında satışının gerçekleştirildiği hususu açık olduğundan mahkeme kararında hukuka uyarlık bulunmadığı bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.