Danıştay 4. Daire E.2016/17162 K.2021/4

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, kendisine ait olmayan harcamaları giderleştirdiğinden bahisle vergi inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2010 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; re’sen takdir edilecek matrahın soyut düşünce ve varsayımlar yerine, inceleme sırasında tespit edilecek objektif verilerden hareketle matrahın doğru ve gerçeğe yakın bir şekilde tespiti şart olduğundan, eksik incelemeye dayanılarak düzenlenen vergi inceleme raporu esas alınarak re'sen tarh ettirilen dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına yapılan tarhiyatların dayanağı olan vergi inceleme raporunun açık ve somut tespitler içerdiği belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3/B maddesinde, "İspat: vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyeti esastır. Vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyeti yemin hariç her türlü delille ispatlanabilir. Şu kadar ki, vergiyi doğuran olayla ilgisi tabii ve açık bulunmayan şahit ifadesi ispatlama vasıtası olarak kullanılamaz.

İktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde ispat külfeti bunu iddia eden tarafa aittir." düzenlemesine yer verildiği, aynı Kanunun 30. maddesinde resen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunması' şeklinde tanımlanarak,

resen takdir sebepleri bentler halinde sayılmış, 6. bentte tutulması zorunlu olan defterlerin veya verilen beyannamelerin gerçek durumu yansıtmadığına dair delil bulunması resen takdir sebebi olarak belirtilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; davacı adına düzenlenen … tarih … sayılı Vergi İnceleme Raporunda özetle; davacının şehirler arası dinlenme tesisi faaliyeti ile iştigal ettiği ve sahibi olduğu dinlenme tesisini kiraya verdiği, davacı şirket adına düzenlenen 2008, 2009, 2010 yıllarına ait, kiralanan tesisin bakım-onarım masraflarına ilişkin ve KDV hariç toplam 2.931.903,89 TL tutarlı faturaların "Genel Yönetim Giderleri" hesabına kaydedilmek suretiyle giderleştirildiği,

rapor ekinde yer alan 01/11/2007 tarihli Dinlenme Tesisleri ve Akaryakıt İstasyonu Kira ve İşletme Sözleşmesinin ilgili maddelerinde, söz konusu bakım, onarım ve tadilat masraflarının kiracıya ait olduğuna dair açık hüküm bulunduğu, bu büyüklükte bir tadilata ilişkin ayrıntılı harcama dökümü ile tevsik edici hiçbir belge sunulamadığı,

yapılan harcamaların mükellef kuruma ait olmadığından genel yönetim giderleri hesabında yer alan bakım onarım masraflarının gider olarak indirimini reddetmek ve kurumlar vergisi matrahına ilave etmek suretiyle ilgili dönem kurumlar vergisinin resen tarh edilmesi gerektiği tespiti üzerine dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, 01/11/2007 tarihli davacı (kiralayan) ile kiracı arasında yapılan kira sözleşmesinde, işletmeye ait bakım onarım ve tadilat masraflarının, işleten kiracıya ait olduğunun açıkça belirtilmesine karşın her ne kadar davacı tarafından, ek protokollerle yapılan kira bedeli artırım değişikliklerinin yapılan masraflar gereği olduğu ileri sürülmüşse de, söz konusu ek protokollerde,

bakım onarım ve tadilat masraflarına ilişkin açıkça herhangi bir değişiklik yapılmadığı ayrıca 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 3. maddesinde normal ve mutad olmayan bir durumun iddia edilmesi halinde ispat külfetinin bunu iddia eden tarafa ait olduğunun belirtilmesine karşın davacı tarafından söz konusu harcamalara ilişkin hiçbir belgenin sunulmadığı anlaşıldığından dava konusu cezalı tarhiyatı kaldıran Mahkeme kararında hukuki isabet görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, temyize konu mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği görüşüyle Dairemiz kararına katılmıyorum.