Danıştay 4. Daire E.2016/17218 K.2021/2868

Dava konusu istem: Davacı kurum ile … adlı şahıs arasında 2013 yılında yapılan kuaförlük hizmet sözleşmesi nedeniyle, bu şahsın vergi borçlarının tahsili amacıyla davacı Kurum adına 6183 sayılı Kanun'un 79. maddesi uyarınca düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davalı idarece dava konusu ödeme emrine konu alacağa ilişkin olarak, 6183 sayılı Kanun'un 79. maddesi uyarınca davacı Kurum'un asıl borçlu kişiye ait, 642,46 TL'den başka hak ya da alacağı bulunduğu yönünde bir tespitin bulunmadığı, bu tutarın da davacı Kurum tarafından davalı idarece belirtilen banka hesabına, hakediş tarihinden bir gün sonra ödendiği anlaşıldığından düzenlenen ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Asıl borçlu kişi hakkında düzenlenen 04/11/2013 tarihli haciz bildirisiyle tüm hak ve alacaklarına haciz konulduğu, 6183 sayılı Kanun'un 79. maddesine göre ilgili şahsın davacı Kurum'dan alacağının bulunması halinde, bunun verilen banka hesap numarasına 7 gün içerisinde yatırılmasının ve bilgi verilmesinin istendiği, davacı Kurum'un haciz bildirisinin tebliğinden itibaren 7 günlük yasal süre içerisinde tahsil dairesine bildirimde bulunmadığı, bu nedenle haciz konulan borç miktarının tamamının davacı Kurum'un zimmetinde sayılarak tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinde yasaya aykırılık olmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.