Danıştay 4. Daire E.2016/17860 K.2020/5619

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2014/1-3 dönemi için vergi ziyaı cezalı olarak re’sen tarh edilen kurum geçici vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; olayda, kiralama işlemine ilişkin faturaların bulunduğu ve her iki mükellefin de bunu kayıtlarına yansıttığı, ancak yapılan incelemede bu araçların kullanılmadığına dair bir tespit bulunmamakta olup, sadece personel sayısı üzerinden gidilerek bu araçların sayısının fazla olduğu, bu nedenle de ticari icaplara uygun olmadığı kanaatine varıldığı, bu durumda, kiralanan araçların kullanılmadığının somutlaştırılması gerekmekte iken sadece araç sayısının fazla olduğu dikkate alınmak suretiyle eksik inceleme ve varsayımlara dayalı olarak tarh edilen vergi ziyaı cezalı kurum geçici vergisinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

Davacı şirket adına, düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2014/01-03 dönemi için vergi ziyaı cezalı olarak re’sen tarh edilen kurum geçici vergisinin kaldırılması istemi hakkındaki davayı kabul eden Vergi Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, dava konusu cezalı tarhiyatın "araç kiralama giderlerinden" kaynaklandığı, davacı şirketin. Elektrik İnşaat Turizm Otomotiv Ltd.

Şti.'den 16 adet araç kiraladığı, kendi adına tescilli araç sayısının 7 adet olduğu, toplamda 23 aracın muhtasar beyannamelerde beyan edilen 50 çalışana göre çok fazla olduğu,2 kişiye 1 araç düştüğünü, hiçbir işletmenin çalışanlarına böyle bir imkan sağlamadığını bu durumun iktisadi, ticari ve teknik icaplara uygun olmadığı, buna göre kiralanan ve işletmenin aktifinde kayıtlı araçların işte kullanılmadığı,

760 Pazarlama, Satış ve Dağıtım Giderleri hesabına kaydedilen 265.000.-TL tutarlı araç kiralama giderlerinin 2013 yılı Gelir Tablosundaki faaliyet giderleri tutarından indirilerek mükellef adına dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen tespitlerin bir bütün halinde değerlendirilmesinden, davacının muhtasar beyannamelerle bildirdiği işçi sayısı ile araç sayısı arasında iktisadi, ticari ve teknik icaplara aykırı olacak şekilde uyumsuzluk bulunduğu açık olup, bu durumda kiralanan araçların işletme faaliyetlerinde kullanıldığının kabulü edilmesi mümkün değildir. Bu itibarla, araç kiralama giderlerinden kaynaklı yapılan cezalı tarhiyatlar yerinde olup, aksi yönde verilen Mahkeme kararında hukuka uyarlık bulunmadığı ve kararın bozulması gerektiği görüşüyle, Dairemiz kararına katılmıyorum.