Danıştay 4. Daire E.2016/18379 K.2021/2740

Dava konusu istem: Davacının mükellefiyetinin 31/12/2005 tarihi yerine 20/06/2007 tarihi itibariyle sonlandırılması işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının 2004, 2005 yıllarında almış olduğu 6 adet aracı 2006, 2007 yıllarında sattığı 14/05/2008 tarihli dilekçesi ile 2006/12 ve 2007/1, 4, 6 dönemlerine ait katma değer vergisi beyannamelerini süresinde vermediğinden pişmanlık hükümlerinden yararlanmak için idareye başvurduğu, aynı tarihli dilekçesi ile adına düzenlenen özel usulsüzlük cezasını indirim hükümlerinden yararlanarak ödemek istediği, bu hususlardan 2005 yılından sonra da davacının mükellefiyetinin devam ettiği anlaşıldığından 20/06/2007 tarihi itibariyle mükellefiyetinin terk ettirilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, faaliyette olmadığı döneme ilişkin vergi ve ceza tahakkuk ettirildiği, Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.