Danıştay 4. Daire E.2016/18488 K.2021/2985

Dava konusu istem: Davacı adına sahte fatura kullandığından bahisle re'sen tarh edilen 2012/4 ile 2013/5 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Kanun'un 353/1 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; Mecidiyeköy Vergi Dairesi mükellefleri … Elektronik İnşaat ve Taahhüt Tic. Ltd. Şti. ile … Yayıncılık Yapımcılık Elektrik Tic. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarındaki tespitlerden düzenlediği faturaların sahte olduğu ortaya konulamadığından tarhiyatta ve kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, sahte belge kullanımı yönünden incelenen davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporu ile davacının uyuşmazlık konusu tarhiyata neden olan sahte faturalarda yer alan katma değer vergilerini indirim konusu yaptığı hususlarının somut tespitlerle ortaya konulduğu, yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 3410 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değişik 6. maddesinde; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalarla, bu konularda 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasına ilişkin davaların ve diğer kanunlarla verilen işlerin vergi mahkemelerince;

aynı Kanunun değişik 7. maddesinin 2. fıkrasında da, 6. maddenin (a) ve (b) bentlerinde belirtilen uyuşmazlıklardan kaynaklanan toplam değeri yirmibeşbin Türk Lirasını aşmayan davaların, vergi mahkemesi hakimlerinden biri tarafından çözümleneceği hükmüne yer verilmiş; anılan Kanunun 4577 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile değişik ek 1. maddesinde ise, bu kanunun tek hakimle çözümlenecek davalara ilişkin 7. maddesindeki parasal sınırların;

her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların, o yıl için 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298. maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

Vergi mahkemesi hakimlerinden biri tarafından verilen kararlar ile mahkeme kurulunca verilen kararlara yönelik başvuruların, kanunen Danıştay veya Bölge İdare Mahkemelerince incelenmesi zorunluluğu karşısında, mahkemelerce, Kanunun öngördüğü parasal sınırlar gözetilmeksizin verilecek kararların, kamu düzenine ilişkin olduğu kadar, kanunun açık hükmüne de aykırı düşeceği kuşkusuzdur. Olayda, dava konusu işleme esas alınan tutarın, karar tarihi itibarıyla anılan kanunda tek hakimle çözümlenecek davalar için öngörülen 31.000,00 lira sınırının altında olması nedeniyle davanın tek hakim tarafından görülüp çözümlenmesi gerekirken, heyetçe karar verilmesinde yasal isabet görülmemiştir.