Danıştay 4. Daire E.2016/18767 K.2021/1322

Limited Şirketi

İSTEMİN KONUSU

… Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı adına sahte fatura kullandığından bahisle tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı 2010 yılı kurumlar vergisi ile 2010/1-3, 7-9 dönemi aslı aranmayan geçici vergi ve 2011/4-6 dönemi gelir stopaj vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; sahte oldukları mahkeme kararı sabit olan faturalar muhteviyatı tutarların, defter ve beyanlarına intikal ettirilerek kurum kazancının tespitinde maliyet unsuru olarak dikkate alınması nedeniyle resen tarhiyat koşullarının bulunduğu ve davacı şirket yetkilisinin beyanı ile brüt kârlılık oranının %20 olarak esas alınarak bu şekilde kurumlar vergisi matrah farkı belirlendiği dikkate alındığında, söz konusu matrah farkı üzerinden davacı şirket adına yapılan dava konusu kurumlar vergisi ve gelir stopaj ile 3 kat vergi ziyaı cezası tarhiyatında hukuka aykırılık bulunmadığı,

aslı aranmayan geçici vergiye ilişkin 3 kat vergi ziyai cezasına ilişkin kısım yönünden ise geçici verginin yıllık vergiye mahsuben alınan peşin bir vergi olması ve bu vergi nedeniyle yol açılan vergi kaybından dolayı bir kat vergi ziyaı cezası kesilmesi gerektiğinden bir katı aşan kısmında hukuka uyarlık, bir kata ilişkin kısmında ise hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın aleyhe olan kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.