Danıştay 4. Daire E.2016/20828 K.2021/291

Dava konusu istem: Davacı vakıf adına, vergi inceleme raporuna dayanılarak vakfın düzenlediği müzik festivalinin iktisadi işletme faaliyeti olduğundan bahisle 01/04/2009 tarihinden itibaren tesis edilen katma değer vergisi mükellefiyetinin ve bu mükellefiyete bağlı olarak re'sen tarh edilen 2010/4 dönemi vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda.

Vakıf Senedinin 2. maddesinde vakfın amacının; yurdumuzda genellikle tüm güzel sanatların ve özellikle müziğin, folklör ve müzik eğitimi çalışmalarının gelişmesine hizmet etmek ve bu kapsamda bizzat veya resmi/özel kuruluşlarla işbirliği yaparak yurtiçinde ve yurtdışında konser, panel, konferans, kongre, sergi, festival veya gösteriler tertiplemenin olduğunun belirtildiği, vakfa 30/11/1973 tarih ve 7/7541 sayılı Bakanlar Kurulu kararıyla vergi muafiyeti tanındığı,

bu durumda, vakfın amaçları doğrultusunda düzenlediği müzik festivalinin, iktisadi işletme veya ticari faaliyet çerçevesinde gerçekleştirilen bir mal teslimi/hizmet ifası olarak değerlendirilmesinin kabul edilemeyeceği, ayrıca, 5520 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 17. maddesi 1. bendi gereğince, vakfın faaliyetlerinin iktisadi işletme kapsamında gerçekleştiği varsayılsa bile,

müzik festivali düzenleme faaliyeti katma değer vergisinden istisna edildiğinden iktisadi işletme olduğundan bahisle tesis edilen mükellefiyet işleminde ve bu mükellefiyete bağlı olarak yapılan vergi ziyaı cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına, vergi inceleme raporunda yer verilen somut tespitlere dayanılarak tesis edilen mükellefiyetin ve buna bağlı olarak yapılan cezalı tarhiyatın yasal ve yerinde olduğundan kabul kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.