Danıştay 4. Daire E.2016/21099 K.2021/3507

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle vergi inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2011 yılı kurumlar vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının fatura aldığı Başkent Vergi Dairesi mükellefi ... Kağıtçılık Kırtasiye Bilgisayar Sarf Malzemeleri Makine Proje San. Tic. Ltd.

Şti. hakkındaki vergi tekniği raporunda yer alan tespitlere göre düzenlenen faturaların sahte olduğunun anlaşıldığından, adı geçen mükelleften alınan fatura içeriği 19.704,00 TL'nin maliyetlerden çıkarılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, öte yandan davalı idarece Yıldırım Beyazıt Vergi Dairesi mükellefi ... hakkında herhangi bir raporun dosyaya sunulmadığı, dolayısıyla belirtilen mükelleften alınan faturaların sahte belge olarak değerlendirilemeyeceğinden davacının yasal defterlerine kaydettiği fatura içeriği 26.828,00 TL'nin maliyetlerden çıkartılmasında hukuka uyarlık bulunmadığı,

davacının beyanlarına kanunen kabul edilmeyen gider olarak ilave edilmesi gereken tutarın 19.704,00 TL olduğu, davacının 2010 yılı hesaplarının kurumlar vergisi yönünden incelenmesi neticesinde de gelecek yıla devreden zararının 17.112,08 TL olarak belirlendiği ve söz konusu vergi inceleme raporuna istinaden azaltılan zararına ilişkin UYAP Bilişim Sisteminin incelenmesinden davacının herhangi bir dava açmadığı,

dava dilekçesinde de söz konusu zararın azaltılmasına ilişkin herhangi bir talepte bulunmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, 2011 yılı için geçmiş yıl zararının 17.112,08 TL olarak alınması neticesinde yapılan hesaplama sonucunda Mahkemelerince yeniden düzenlenen tabloya göre re'sen tarh edilmesi gereken kurumlar vergisinin 2.593,32 TL olması gerektiği, vergi ziyaı cezalarına uygulanan tekerrür yönünden, somut olayda tekerrürün şartlarının oluşmadığından vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle artırılan kısımlarında da hukuka uyarlık bulunmadığı,

bu durumda davanın 2.593,32 TL vergi miktarına tekabül eden üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı, bu miktarı aşan vergi ve cezalarda ise hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, eksik inceleme sonucu düzenlenen vergi tekniği raporuna dayanılarak sahte fatura kullanıldığının iddia edildiği, her ne kadar Vergi Mahkemesince geçmiş yıl zararının azaltılmasına ilişkin olarak herhangi bir itiraz ileri sürülmediği iddia edilmiş ise de, dava dilekçesinde açık bir şekilde vergi inceleme raporuyla azaltılan geçmiş yıl zararlarına itiraz edildiği, 2010 yılında da maliyetlerin azaltılmasının sebebinin Mahkemece hakkında rapor bulunmadığı gerekçesine yer verilen ...'dan alınan faturalardan kaynaklandığı, fatura alınan diğer mükellef hakkında düzenlenen raporda da somut tespitlere yer verilmediği,

varsayıma dayalı olarak kanaate varıldığı, incelemenin tamamen şirketle husumeti bulunan şahısların ifadelerine dayandırıldığı, üç kat vergi ziyaı cezası kesilmesinin yasal şartlarının somut olayda oluşmadığı belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Olayda, dava konusu cezalı tarhiyatın dayanağı vergi inceleme raporunda, davacı tarafından faturaların bilerek kullanıldığı sonucuna ulaşılarak vergi ziyaı cezasının üç kat kesilmesi gerektiğinin önerildiği, ancak söz konusu hususa ilişkin olarak hukuken itibar edilebilecek nitelikte somut bir tespite yer verilmediği anlaşıldığından vergi ziyaı cezalarının tek katı aşan kısımlarında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna ulaşılmakla, temyiz isteminin kısmen kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının belirtilen kısmının bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Davacının temyiz dilekçesinde, bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisine ilişkin olarak ileri sürdüğü iddialar, bozulması istenilen kararın dayandığı gerekçeler karşısında, yerinde ve kararın bu kısımlarının bozulmasını sağlayacak nitelikte görülmemiştir.

Davacının, vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmına ilişkin temyiz istemine gelince;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 341. maddesinde, "vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder" şeklinde tanımlanmış, 344. maddesinde ise, 341. maddede yazılı hallerde vergi ziyaına sebebiyet verildiği takdirde, mükellef veya sorumlu hakkında ziyaa uğratılan verginin bir katı tutarında vergi ziyaı cezası kesileceği, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu cezanın üç kat olarak uygulanacağı hususu hükme bağlanmıştır.

Uyuşmazlıkta, dava konusu cezalı tarhiyatın dayanağı vergi inceleme raporunda, davacı tarafından faturaların bilerek kullanıldığı sonucuna ulaşılarak vergi ziyaı cezasının üç kat kesilmesi gerektiğinin önerildiği, ancak söz konusu hususa ilişkin olarak hukuken itibar edilebilecek nitelikte somut bir tespite yer verilmediği anlaşıldığından vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna ulaşılmış olup, Vergi Mahkemesi kararının belirtilen kısmında hukuki isabet görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, temyize konu mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından, temyiz isteminin reddi ile mahkeme kararının onanması gerektiği görüşüyle Daire kararının vergi ziyaı cezasının bir katı aşan tutara ilişkin hüküm fıkrasının bozulmasına dair kısmına katılmıyoruz.