Danıştay 4. Daire E.2016/21193 K.2020/5902

Dava konusu istem: Davacı adına, serbest muhasebeci mali müşavirlik faaliyetinde bulunduğundan bahisle re’sen tesis edilen vergi mükellefiyeti kaydı ile 213 sayılı Kanun’un mükerrer 355/1 ve 2. maddelerine göre kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; uyuşmazlıkta, davacının ticari faaliyette bulunduğuna yönelik vergi tekniği raporundaki beyanlar dışında somut bir araştırma yapılarak faaliyetin yapıldığı yerde ve faaliyetin durumu gösterir şekilde, davacı nezdinde düzenlenecek tutanakla olay ortaya konulmaksızın davacı adına mükellefiyet tesis edilmesi ve ilgili dönem beyannamelerinin verilmediğinden bahisle özel usulsüzlük cezası kesilmesinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonuçlarına varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı adına tesis edilen işlemlerin vergi tekniği raporunda belirtilen tespitlere dayandığı, vergiyi doğuran olayların kanunlar ile yasak edilmiş olmasının mükellefiyeti ve vergiyi doğuran sorumluluğu ortadan kaldırmayacağı, işlemlerin usul ve hukuka uyarlı olduğu belirtilerek Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.