Danıştay 4. Daire E.2016/227 K.2021/1391

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2011 yılında satışı yapılan içki ve yabancı menşeli sigaralardan elde edilen satış hasılatının bir kısmını kayıt dışı bıraktığından bahisle vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen 2011 yılı kurumlar vergisi, aslı aranmayan 2011/10-12 dönemi geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezası ile 213 sayılı Kanun'un 353. maddesi ve mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının ve 2014/2 dönemi için kesilen usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; satışı gerçekleştirilen emtialara ait bayi kârı dikkate alınmadan ayrıca satış bedeli ile kârlılık oranına etkisi farklı olan içki ve yabancı menşeli sigaraların cinsi ve her cinsten hangi miktarda satıldığı göz önüne alınmadan yapılan cezalı tarhiyatta ve aslı aranmayan geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezası ile somut tespit olmadan 213 sayılı Kanun'un 353. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında ve iki yıl içinde kesilmeyerek zamanaşımına uğradığı anlaşılan usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk,

2011 yılındaki bazı satışlarının Bs bildiriminde beyan edilmediğinden bahisle 213 sayılı Kanun'un mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında ise hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir. Kararın kabule ilişkin kısmı davalı idare tarafından temyiz edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın aleyhe olan kısmının hukuka aykırı olduğu ve bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.