Danıştay 4. Daire E.2016/753 K.2021/3762

Dava konusu istem: Davacı adına, takdir komisyonu kararlarına istinaden re'sen tarh edilen 2008/3, 5, 6, 8, 9, 11, 12 dönemleri vergi ziya cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı şirket adına 2008/6 döneminde bir adet gayrimenkul satımını beyanlarına yansıtmadığından bahisle yapılan cezalı katma değer vergisi tarhiyatı yönünden; yapılan ara karara istinaden davalı idare tarafından gönderilen belgelerin satıma konu taşınmazın 150 m²’nin üzerinde olup olmadığını tespite yarar bir bilgi içermediği,

dolayısıyla taşınmazın 150 m²‘nin altında olduğunu kabul etmek gerektiğinden yapılan cezalı tarhiyatın %1 oranında hesaplanan katma değer vergisi ile bunun üzerinden 1 kat kesilen vergi ziyaı cezası kısmında hukuka aykırılık, aşan kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı, indirimlerin reddi suretiyle yapılan tarhiyatlar yönünden ise; davacının fatura aldığı Etimesgut Vergi Dairesi mükellefi. İnş.Gıda Nak. Mob. Otom. Tur. San ve Tic. Ltd. Şti., Ulus Vergi Dairesi mükellefi. Paz.

İnş. Amb. Tic. ve San. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının tetkikinden, adı geçen mükellefler tarafından düzenlenen faturaların gerçek bir mal ve hizmet teslimine dayanmadığı anlaşıldığından, söz konusu faturalar nedeniyle yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.