Danıştay 4. Daire E.2016/8525 K.2021/3493

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, vergi inceleme raporu uyarınca amortismana tabi bir kısım harcamalarını doğrudan gider kaydetmek ve fazladan amortisman ayırmak suretiyle kurum kazancını eksik beyan ettiğinden bahisle bulunan matrah farkı üzerinden 2010 yılına ilişkin tekerrür hükümleri uygulanarak vergi ziyaı cezalı tarh edilen kurumlar vergisi ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/6 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda.

Mahkemelerince hukuka aykırı bulunmayan havlu, bornoz, çarşaf gibi malzeme alışları yönünden bulunan kazanç farkının matraha ilavesi ve davacının 2010 yılında faydalanabileceği toplam yatırım indiriminin kazançtan tenzili suretiyle 2011 yılına devreden yatırım indirimi istisnası tutarı kaldığı, dolayısıyla 2010 yılına ilişkin ödenecek kurumlar vergisi çıkmadığı görüldüğünden dava konusu 2010 yılına ilişkin tekerrür hükümleri uygulanarak vergi ziyaı cezalı olarak yapılan kurumlar vergisi tarhiyatının hukuka uygun olmadığı.

2010 yılına ilişkin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/6 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden ise, havlu, bornoz, peştemal, çarşaf gibi malzemelerin alımlarının iktisadi bir bütünlük oluşturduğu ve söz konusu alımların 255 no'lu Demirbaşlar Hesabında izlenmesi gerekirken, muhasebe standartlarına, tek düzen hesap planına ve mali tablolara ilişkin usul ve esaslara uyulmayarak 740 nolu Hizmet Üretim Maliyeti Hesabında izlendiği sabit olduğundan kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka aykırı olmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirketin 2010 yılında satın aldığı havlu, bornoz, peştemal, çarşaf gibi malzemeleri amortisman ayırmak suretiyle itfa etmesi gerekirken bez ve keten eşya giderleri adı altında 740 no'lu Hizmet Üretim Maliyeti Hesabında muhasebeleştirdiği, ayrıca 2010 yılına ilişkin fazladan amortisman ayırmak suretiyle kurum kazancını eksik beyan ettiğinin tespit edildiği, yapılan işlemlerin mevzuata ve hukuka uygun olduğu belirtilerek Mahkeme kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.