Danıştay 4. Daire E.2016/8646 K.2021/2137

Dava konusu istem: Davacı adına 01/01/2010 tarihinden itibaren geçmişe dönük olarak resen açılan mükellefiyet işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının mükellefiyetini 31/12/2009 tarihi itibariyle kapattığı ve kullanmadığı faturaları vergi dairesine teslim ettiği, mükellefiyeti kapatıldıktan sonra 2010 ve 2011 yılında toplam altı mükellefin davacıdan mal ve hizmet alımında bulunduklarını Ba formlarıyla beyan etmelerinden dolayı davacının 2010 ve 2011 yıllarında elde ettiği komisyon geliri için takdir komisyonuna sevk edilmesi gerektiğinin tespit edilmesi üzerine, gerekli sevk işlemlerinin yapılabilmesi için davacı adına 01/01/2010 tarihinden itibaren yeniden mükellefiyet açıldığı,

altı mükellefin Ba formlarıyla davacıdan mal veya hizmet alımında bulunduklarına dair tespit dışında davacının ilgili yıllarda faaliyette olduğuna dair başkaca tespitin bulunmadığı, Ba formlarıyla davacıdan alım yaptığını bildiren mükellefler nezdinde herhangi bir karşıt inceleme yapılmadığı, bu faturaların gerçekte var olup olmadığı ve davacı tarafından (davacı unvanıyla) düzenlenmiş faturalar olup olmadığının ortaya konulmadığı anlaşıldığından resen mükellefiyet açılması işleminde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, 2010 ve 2011 yıllarında elde ettiği komisyon gelirleri nedeniyle takdire sevk edilebilmesi için mükellefiyet kaydının açıldığı, yapılan işlemin yasal olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.