Danıştay 4. Daire E.2016/9830 K.2021/392

Dava konusu istem: Davacı adına, gayrimenkul satışı ile değer artış kazancı elde ettiğinden bahisle takdir komisyonu kararına istinaden re'sen tarh edilen 2011 yılı vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; takdir komisyonunun beyan dışı bırakıldığı ileri sürülen kazanca ilişkin gerekli inceleme ve araştırmayı yapmadığı, matraha ilişkin verilerin varsayım ve kanaat yoluyla belirlendiği, somut bilgi ve belgelerle ortaya konulmadığı anlaşıldığından takdir komisyonu kararına göre yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Emsal bedel esasına göre gayrimenkullerin satış bedellerinin re'sen takdir ve tespit edildiği, tespit edilen bedel üzerinden genel kabul görmüş ticari teammüller gereği %20 oranı uygulanarak matrahın re'sen takdir edildiği, bu matrah üzerinden Gelir Vergisi Kanunu'nun 103. maddesinde yer alan 2011 takvim yılında uygulanan gelir vergisi oranlarına göre yapılan vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatının hukuka uygun olduğunu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.