Danıştay 4. Daire E.2018/1421 K.2020/6705

Dava konusu istem: Davacı adına, bazı satışlarından elde ettiği hasılatını kanuni defterlere intikal ettirmeyerek geçici vergiye esas kurum kazancını eksik beyan ettiğinin vergi inceleme raporuyla tespit edildiğinden bahisle re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2011 yılı kurumlar vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacının elektronik ortamda oluşturduğu resmi ve gayri resmi kayıtlar ile vergiyi doğuran olayla ilgisi tabi ve açık olan tanık ifadeleri birlikte değerlendirildiğinde, davacının tahsil ettiği bir kısım satışlarını hasılat kayıtlarına dahil etmediği,

dolayısıyla ticari faaliyetlerinin bir kısmını kayıt dışı gerçekleştirdiği hususlarının tespit edildiği görülmüş olup, davacı şirketin söz konusu gayri resmi ortamda oluşturduğu ve gizlediği hasılatını yasal defterlerine kaydetmesi ve beyanlarına dahil etmesi gerekirken kayıt ve beyan dışı bırakması sonucunda yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kayıt dışı herhangi bir hasılatın bulunmadığı, muhasebe kayıtlarının ayrı bir ortamda tutulmasının söz konusu olmadığı, yeterli araştırma yapılmadan eksik inceleme, soyut kanaat ve varsayıma dayalı olarak resen vergi tarhının yapılamayacağı belirtilerek Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.