Danıştay 4. Daire E.2018/2068 K.2022/1545

Dava konusu istem: Davacı adına, 2014 yılında gerçekleştirilen bir adet gayrimenkul satışından elde edilen ticari kazancını beyan etmediğinden bahisle takdir komisyonu kararına istinaden re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2014 yılı gelir vergisi ile 2014/1-3 dönemi gelir geçici vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; dosyaya sunulan bilgi ve belgelerden, 2014 yılında birden fazla gayrimenkul alım ve satımı olmasa da ve 03/01/2014 tarihinde sadece 1 adet taşınmaz satmış ise de bu tarihe kadar 2011, 2012, 2013 ve 2014 yılları arasında yapılan alım ve satımlarının değerlendirilmesi sonucu miras yoluyla intikal edenler dışında da birden fazla gayrimenkul alım ve satımı olduğu görülen dolayısıyla devamlı olarak gayrimenkul alım satım faaliyeti ile uğraştığı sabit olan davacının, faaliyetinin Gelir Vergisi Kanunu 37. maddesinde öngörülen koşulları taşıdığı,

bu nedenle, gayrimenkul satışları neticesinde elde ettiği kazancının da ticari kazanç hükümlerine göre değerlendirilmesi yerindeyse de, tapuda 25/12/2013 tarihinde 596.329,00 TL bedele satın alınan, 9 gün sonra 03/01/2014 tarihinde 1.050.000,00 TL bedele satılan taşınmazın alım-satım bedelleri arasında yüksek fark olması,

davacının bu taşınmazın bir kısmını hibe, bir kısmını miras paylaşımı, bir kısmını da izaleyi şuyu davası sonucu edindiğini belirtmesi davalı idarece, alış bedeli hususunda inceleme yapılmaksızın doğrudan tapuda gösterilen alış bedelinin kabul edilerek takdir komisyonuna sevk edilmesi suretiyle komisyonca, toplam satış bedelinden, tapuda gösterilen toplam alış bedelinin çıkarılması sonucu elde edilen değer üzerinden matrah takdirinde bulunulduğu, dolayısıyla davacı tarafından gayrimenkulün iktisabı için katlanılan masrafların gözetilmediği anlaşıldığından,

davacı adına tarh olunan cezalı vergilerde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması geektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.