Danıştay 4. Daire E.2018/392 K.2022/1230

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, 2009 yılında indirimli orana tabi teslimler nedeniyle yüklenilen ancak ilgili dönemlerde indirim yoluyla giderilmeyen katma değer vergilerinin 2010/Kasım döneminde iade edilmesi talebiyle 30/12/2015 tarihinde yapılan başvurunun reddine dair ...tarih ve ...işlemin iptali ve 4.966.163,32-TL tutarındaki KDV'nin faizi ile birlikte iadesi talep edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... Vergi Mahkemesince verilen ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararda; 2009 yılında yapılan indirimli orana tabi satışlar nedeniyle doğduğu ileri sürülen katma değer vergileri için süresi içinde iade talebinde bulunulmadığından, davacının katma değer vergisi iade talebine ilişkin başvurusunun reddine yönelik işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, iade taleplerinin zamanaşımını uğramadan süresi içinde yapıldığı, vergi dairelerinin iade zamanaşımını 5 yıl olarak hesapladığı, VUK'nun 114. maddesinde belirtilen 5 yıllık zamanaşımı süresinin KDV iade talepleri için de geçerli olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur. TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.