Danıştay 4. Daire E.2018/7383 K.2022/3754

Dava konusu istem: Davacı adına, asıl borçlu şirketin ödenmeyen vergi borçları nedeniyle şirket ortağı sıfatıyla düzenlenen 29/01/2016 ve 01 sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:…sayılı kararda; ödeme emrinin içeriği cezalı tarhiyatlarının nedeni olan defter ve belge ibraz etme yükümlülüğünün bulunduğu dönemde şirket ortağı veya temsilcisi olmayan davacı adına düzenlenen dava konusu ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; dava konusu ödeme emri içeriği amme alacağına ilişkin, asıl borçlu şirket adına düzenlenen ihbarnamelerin 213 sayılı Kanunda yer verilen tebliğ hükümleri yerine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca 05/12/2013 tarihinde yapılması nedeniyle asıl borçlu şirket adına yapılan bu tebligatın geçerli bir tebligat olarak sayılması imkanı bulunmadığından ödeme emri muhteviyatı 2008 ve 2009 dönemlerine ilişkin vergi alacağının doğdukları takvim yılını takip eden 2009 ve 2010 yılının başından başlayarak beş yıl içinde yani 31/12/2013 ve 31/12/2014 tarihlerine kadar

mükellefe tarh ve tebliğ edilmemesi nedeniyle zamanaşımına uğradığı dolayısıyla şirket ortağı sıfatıyla davacıdan tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Davalı istinaf başvurusunun belirtilen gerekçe ile reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.