Danıştay 4. Daire E.2018/7905 K.2021/4580

Dava konusu istem: Bireysel emeklilik şirketinden emekliye ayrılan davacıya ödenen katkı payı üzerinden yapılan gelir vergisi tevkifatının iptali ile fazladan kesilen 55.225,15 TL'nin yasal faiziyle birlikte iadesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacının noterler birliği sandığında bulunan birikimini 12/12/2011 tarihinde bireysel emeklilik sistemine aktardığı ve sistemde üç yıldan daha uzun bir süre kalarak 25/11/2015 tarihinde emeklilik sonucunda ayrıldığı, bu durumda Kanunda yer alan istisnaya ilişkin şartların sağlanmış olduğu anlaşılmakta olup, davacıya ödenen getiriler üzerinden vergi kesintisi yapılmasında hukuka uyarlık görülmediği, verginin tahsil tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine ilişkin Kanun'a göre hesaplanacak yasal faiziyle birlikte davacıya iadesi gerekmekte olduğu sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Usul yönünden, davacının yapmış olduğu tutarın içerisinde vakıf, sandık ve benzeri kurumlardan elde ettiği getiri üzerinden yapılan stopaj ve bireysel emeklilik sisteminden elde ettiği kâr payı üzerinden yapılan stopaj olmak üzere iki ayrı işlemin söz konusu olduğu, bu iki hususun ayrı ayrı değerlendirilmesi gerektiği, esas yönünden davacı kurumun dava konusu vergilendirme dönemindeki noterler birliği sandığından elde etmiş olduğu getiri üzerinden vergi kesintisi hesaplanmasının yasal bir zorunluluk olduğu belirtilerek, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.