Danıştay 4. Daire E.2019/161 K.2023/1796

Dava konusu istem: Davacı tarafından, adına düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emri ile … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda … tarihli ödeme emri bakımından; dayanak ihbarnamelerin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre tebliğ edilmesi gerekirken 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca yapılan tebligat usulsüz olduğundan, 23/02/2017 tarihli ödeme emri bakımından ise; dayanak ihbarnamelerin 11/08/2016 tarihinde tebliğ edildiği, tarhiyat konusu cezaların 11/09/2016 tarihinde kesinleştiği, davacının kesinleşmiş vergi borçlarının yapılandırılmasına ilişkin 27/09/2017 tarihinde başvuruda bulunduğu,

ödeme emri içeriği cezaların, yapılandırmaya dahil edilmesi suretiyle 6736 sayılı Kanun uyarınca tahsili yoluna gidilmesi gerekirken dava konusu ödeme emriyle tahsili yoluna gidildiğinden ödeme emirlerinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.