Danıştay 4. Daire E.2019/4132 K.2021/2284

Dava konusu istem: Davacı adına, 2009 yılı gelir vergisi beyannamesini yasal süresi içinde vermediğinden bahisle 213 sayılı Vergi Usul Kanunun mükerrer 355. maddesi uyarınca … sayılı vergi ceza ihbarnamesi ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyeti esas olduğundan, her ne kadar davacı adına eski model bir ticari araç kaydı bulunmakta ise de, davacının 31/12/2006 tarihinden sonra adına kayıtlı araçla nakliyecilik faaliyetinde bulunduğuna dair her hangi bir tespit ve veri bulunmadığından,

ayrıca davalı idarenin … tarih ve … sayılı yazısında İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 24/01/2013 tarihli "5838 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi kapsamında kaydı silinmiştir." yazısına istinaden aracın hurdaya ayrılmış olduğu ve mükellefiyetinin terkin ettirildiği açıkça belirtildiğinden davacının 31/12/2006 tarihinde ticari faaliyetine son verdiği kanaatine ulaşılmış olup, bu tarih itibariyle mükellefiyetinin kapatılması istemiyle yapmış olduğu başvurunun reddine dair işlemde ve kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık görülmediği sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, Mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir. Temyiz istemine konu kararın Danıştay Dördüncü Dairesinin 06/03/2018 tarih ve E:2016/11147, K:2018/2202 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.