Danıştay 4. Daire E.2019/5336 K.2021/2896

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle re'sen tarh edilen 2006 Aralık dönemi için özel tüketim vergisinin matrah farkı olarak aynı dönemde beyan edilen katma değer vergisi matrahına ilave edilerek re'sen tarh edilen katma değer vergisi ve tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; dava konusu tarhiyatın dayanağı olan 2006/12 dönemine ilişkin … tarih ve … sayılı Vergi İnceleme Raporu'yla 2006 Aralık döneminde kayıt dışı satılan votkanın satış bedeli ile hesaplanan özel tüketim vergisi tutarının toplamı 1.889,168-TL'nin tespit edilen matrah farkı olarak dikkate alınarak bu tutar üzerinden katma değer vergisi tarhiyatı yapıldığı, özel tüketim vergisi tarhiyatının Mahkemelerinin … tarihli E:…, K:… sayılı dosyası ile kaldırıldığından, davaya konu edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisine karşı açılan bu davanın da kabulü gerektiği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, Mahkeme kararının hukuka aykırı olduğu ve bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra temyize konu Mahkeme kararı "14/05/2019" tarihinde verilmiş olmasına rağmen gerekçeli kararda karar tarihi olarak "07/12/2018" tarihinin belirtildiği görüldüğünden söz konusu yanlışlık düzeltilerek gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.