Danıştay 9. Daire E.2019/5460 K.2021/3391

Dava konusu istem: Davacı adına, 2010 yılına ilişkin olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Üçüncü Dairesince verilen bozma kararına uyarak dosyanın yeniden incelenmesi suretiyle; harcamaların sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı faturalarla belgelendirilmesinin, 213 sayılı Kanunun 353. maddesinin birinci fıkrasında özel usulsüzlük cezası kesilmesini gerektiren eylemler arasında gösterilmediği gibi kesilen ceza maddenin öngörülüş amacına da uygun düşmediğinden, kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, özel usulsüzlük cezalarının kaldırılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka aykırılık olmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ … DÜŞÜNCESİ: İleri sürülen iddialar Vergi Mahkemesi kararının bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmadığından, temyiz isteminin reddi gerekeceği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

İNCELEME VE GEREKÇE

MADDİ OLAY

Davacı adına, 2010 yılına ilişkin olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemiyle dava açılmıştır.

İLGİLİ MEVZUAT

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendinde, verilmesi ve alınması icap eden fatura, gider pusulası, müstahsil makbuzu ile serbest meslek makbuzlarının verilmemesi, alınmaması veya düzenlenen bu belgelerde gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verilmesi halinde; bu belgeleri düzenlemek ve almak zorunda olanların her birine, her bir belge için bu belgelere yazılması gereken meblağın veya meblağ farkının %10'u nispetinde özel usulsüzlük cezası kesileceği hükme bağlanmıştır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bu hükümler karşısında, özel usulsüzlük cezasının kesilebilmesi için, madde hükmünde sayılan belgelerin verilmediğinin, alınmadığının veya düzenlenen bu belgelerde gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verildiğinin usulüne uygun olarak açık, mükellefi bağlayacak ve hukuken itibar edilecek biçimde olayın vuku anında somut olarak tespit edilmesi gerekmektedir. Zira, cezayı gerektiren fiilin tüm unsurları tamam olmadan failin cezalandırılmayacağı yolundaki genel ceza hukuku ilkesi karşısında, varsayım ya da kıyas yoluyla ceza kesilmesi mümkün bulunmamaktadır.

Temyize konu mahkeme kararıyla düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca 2010 yılı işlemleri incelenen davacı adına kesilen özel usulsüzlük cezasının; emtia alımlarının sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı faturalarla belgelendirilmesinin özel usulsüzlük cezasını gerektiren eylemler arasında gösterilmediği gerekçesiyle kaldırılmasına hükmedilmiş ise de; anılan yasa hükmü uyarınca özel usulsüzlük cezası kesilebilmesi için fatura verilmediği ve alınmadığı hususunda yapılmış hukuken geçerli somut bir tespitin bulunması gerektiği, olayda ise böyle bir tespit mevcut olmadığı ve cezayı gerektiren bütün unsurların gerçekleşmediği anlaşıldığından, kesilen özel usulsüzlük cezasını kaldıran Mahkeme kararında sonucu itibariyle isabetsizlik bulunmamaktadır.