Danıştay 4. Daire E.2019/6894 K.2022/4663

Dava konusu istem: Davacı tarafından, adına kayıtlı banka hesaplarına idare tarafından uygulanan haciz işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; ödeme emrinin tebliğ edildiği 07/06/2010 tarihi itibariyle tahsil zamanaşımının kesildiği, kesilen sürenin 01/01/2011 tarihinde yeniden işlemeye başladığı ve süresinin 2015 yılında dolduğu, ödeme emirlerinin dava konusu edilmesinin (yürütmenin durdurulması ve bozma kararı verilmediği için) tahsil zamanaşımını kesmediği,

dolayısıyla davacıdan takip edilen amme borcunun ödeme emirlerinin tebliğ edildiği 07/06/2010 tarihini takip eden yılın başından itibaren beş yıl içinde tahsil edilmesi gerektiği, oysa borcun davacıdan tahsili amacıyla uygulanan haciz işleminin 01/02/2018 tarihli olduğu ve 5 yıllık tahsil zamanaşımı süresi dolduktan sonra uygulandığı görülerek söz konusu alacağın cebren tahsili için uygulanan dava konusu haciz işleminde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir..

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın hukuka uygun olmadığı, bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.