Danıştay 4. Daire E.2019/7694 K.2022/5444

Dava konusu istem: Davacı adına resen tarh eden 2010/1 ilâ 8 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usuzlsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:...

Vergi Mahkemesince verilen ... tarih ve E..., K:... sayılı kararda; davacı şirket adına 2010/1 ila 8. dönemlerine ilişkin olarak vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının; davacı şirkete en geç 31/12/2015 tarihine kadar tarh ve tebliğ edilmesi gerekirken, bu süreçte yapılan ilanen tebligatın usulsüz olduğunun ve tebliğin, davacı tarafından ıttıla/öğrenme tarihi olarak beyan edilen 18/08/2017 tarihinde gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, tarh zamanaşımına uğradığı anlaşıldığından,

dava konusu vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ve özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, bölge idare mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.