Danıştay 4. Daire E.2019/9474 K.2022/1132

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, hakkında tanzim olunan vergi inceleme raporuna istinaden üç kat vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen 2012/2 ve 3 dönemlerine ilişkin katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine verilen kararda; davacı şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda belirtilen tespitlere göre, 2009, 2010, 2011, 2012 yıllarında yurtdışından ithal edilen veya değişik yöntemlerle yurt içinden temin edilen hammaddelerin (bazyağlarının) yoğunlukları dikkate alınarak inceltilmek suretiyle elde edilen ve piyasa adıyla 10 numara yağ olarak satıldığı, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun "Verginin Tecili" başlıklı 8/1 maddesinde ve bağlantılı düzenlemelere uygun üretim yapılmadığı,

üretim yapıldığı izlenimini vermek amacıyla mamül madde satıldığına dair muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlendiği ve bu işlemlerini gizlemek amacıyla muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanıldığı, buna göre, davacı şirketin beyanlarının yeniden düzenlenmesi sonucu doğan fark matrah üzerinden davacı şirket adına yapılan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatlarında hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, hakkında yapılan incelemenin yeterli olmadığı, Vergi Dairesince 4760 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca ÖTV'lerin terkin edildiği, Mahkeme kararının redde ilişkin kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.