Danıştay 4. Daire E.2019/9492 K.2021/4718

Dava konusu istem: Davacı adına, tefecilik yaptığı ileri sürülerek hakkında düzenlenen inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2011 yılı gelir vergisi, 2011/1-3,4-6 dönemleri geçici vergi ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla.

Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kabul kararı sonrasında davalı idarece mahkeme kararında belirtilen eksiklik tamamlanmak suretiyle yeniden düzenlenen vergi ceza ihbarnamelerinin davacıya tebliğ edildiği, söz konusu ihbarnameler içeriği tarh edilen vergi ve kesilen cezaların dava konusu tarhiyatlar ile birebir örtüştüğü, tebliğ olunan vergi ve cezaların kaldırılması istemiyle. Vergi Mahkemesinin.

Esasına kayden dava açıldığı, anılan Mahkemenin K:… sayılı kararı ile uyuşmazlık hakkında "kısmen kabul kısmen ret" kararına hükmedildiği, dava konusu tarhiyatların ilişkin olduğu uyuşmazlığın anılan mahkeme kararıyla neticendirilmesi sebebiyle tarafları, konusu ve miktarı aynı olan ve tarih itibariyle önceki tarihli olan dava konusu vergi ziyaı cezalı tarhiyatlar ve kesilen özel usulsüzlük cezası hakkında da karar verilmesine yer olmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle konusu kalmayan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Bekletme kararı verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.