Danıştay 4. Daire E.2020/1377 K.2021/5048

Dava konusu istem: Davacı adına, 2006 yılına ilişkin defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak 2006/1 ila 12 dönemleri için re'sen tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararı karşısında, dava konusu tarhiyat yönünden takdir komisyonunda geçen sürenin zamanaşımını durduracağının kabulüne olanak bulunmadığı, 2006 yılına ilişkin olarak davacı adına düzenlenen ihbarnamelerin en geç 31/12/2011 tarihine kadar tebliğ edilmesi gerekirken, zamanaşımı süresinin dolmasından sonra 28/05/2012 tarihinde tebliğ edildiği görüldüğünden, dava konusu vergi ve cezalarda hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı tarafından, davacı şirket adına yapılan cezalı vergi tarhiyatının yürürlükte bulunan vergi kanunlarının amir hükümleri doğrultusunda yapıldığı, yasal bir isabetsizlik bulunmadığı, bu sebeple Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, Mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir. Temyiz istemine konu kararın Danıştay Dokuzuncu Dairesinin 30/05/2018 tarih ve E:2016/2075, K:2018/3799 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.