Danıştay 4. Daire E.2020/1970 K.2021/6861

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2011/5,6,12 dönemlerine ilişkin olarak 26/12/2015 tarihinde ihtirazi kayıtla verilen katma değer vergisi düzeltme beyannamesi üzerine tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi, damga vergisi ile hesaplanan gecikme faizinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; dava konusu tarhiyat, netice itibariyle beyana dayalı ise de, kanunda öngörülen zaman ve zorunluluk dışında, her hangi bir mükellefe yeniden beyanname vermesini isteme gibi bir uygulama vergi mevzuatında yer almadığından, kanunun öngördüğü anlamda bir beyandan söz edilemeyeceği, dolayısıyla, idarenin devlet yetkilerini kullanırken donatıldıkları kamu gücüne dayanarak, davacıdan yeniden beyanname vermesini istemesi ve verilen beyanname üzerinden tahakkuk yapılması,

irade beyanını sakatlayıcı durumların oluşmasına sebebiyet verdiğinden hukuki dayanaktan yoksun olduğu, dolayısıyla davaya konu katma değer vergisi, gecikme faizi ve damga vergisi tahakkukları ile kesilen vergi ziyaı cezasının hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Marmara Kurumlar Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün yazısının icrai ve zorlayıcı mahiyette olmayıp, mükellefin beyanlarına ve ticari ilişkide bulunduğu mükelleflere dikkat edilmesi gerektiği yönünde uyarıcı mahiyette olduğu, bu yazı sonrasında davacı şirketin düzeltme beyannamesi vermesinin kendi tercih ve kararı olduğu ve bu yönde bir zorlamanın bulunmadığının açık olduğu, alınan mal ve hizmetlerin sahte fatura düzenleyicisi firmadan gerçekten alınmış olsaydı davacı tarafından düzeltme beyannamesi verme ihtiyacının duyulmayacağı belirtilerek, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E: ..., K: ... sayılı kararına karşı yapılan temyiz istemi, Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun 04/12/20219 tarih ve E:2019/1271, K:2019/1014 sayılı kararı ile ısrar hükmü yönünden reddedilerek, kararın tahakkuk eden vergiler, hesaplanan gecikme faizleri ve kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasının temyizen incelenmesi için Kurulca Dairemize gönderilen dosyanın, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 378. maddesinin 2. fıkrasında, mükelleflerin beyan ettikleri matrahlara ve bu matrahlar üzerinden tarh edilen vergilere karşı dava açamayacakları belirtilmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 27. maddesinin 4. fıkrasında da, ihtirazi kayıtla verilen beyannameler üzerine yapılan işlemler ile tahsilat işlemlerinden dolayı açılan davaların tahsil işlemini durdurmayacağı, bunlar hakkında yürütmenin durdurulmasının istenebileceği kuralına yer verilmiştir.

Vergi dairesince beyanların düzeltilmesine yönelik olarak mükellefe gönderilen yazı üzerine, ihtirazi kayıtla verilen düzeltme beyannamelerine istinaden yapılan vergi tarhiyatlarına ve kesilen cezalara karşı açılan davaların esası incelenmeden reddedilmeleri nedeniyle yapılan bireysel başvurularda ... Mahkemesinin ... tarih ve Başvuru No: ... sayılı kararı ile mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Olayda, düzeltme beyannamesi verilmesinin vergi idaresinin bu yöndeki isteğine dayandığı görülmektedir. Bu kapsamda idarece mevzuat gereğince re'sen tarhiyat yapılması yoluna başvurulmayıp davacıdan katma değer vergisi beyannamesinde yer alan bazı indirim unsurlarının gerçek bir teslim ya da hizmet ifasına dayanmadığının tespit edildiği gerekçesiyle bu indirim kalemlerinin çıkarılması istenilmiştir.

Buna göre; alımlarına konu faturaların sahte olmadığı ve bu nedenle de söz konusu indirim unsurlarının gerçek olduğu düşünülmesine karşın, idarenin vergisel işlemlerine maruz kalmamak amacıyla davacı tarafından düzeltme beyannamesi verildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlıkta, mal ve hizmet alımında bulunduğu mükellefin sahte fatura düzenlediği yönünde tespitler bulunmasından dolayı düzeltme beyannamesi vermek durumunda bırakılan davacının bu işleme karşı açtığı davanın -sürecin bütününe bakıldığında- Mahkemece esas yönünden incelenmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Dolayısıyla Vergi Mahkemesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 20. maddesi uyarınca, davalı idarenin yazısında davacıya ihtilaflı faturaları düzenlediği belirtilen mükellefler hakkında yapılan tespitler sorularak, varsa anılan mükellefler hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının getirtilmesi ve davacıdan da iddialarını ispat edici bilgi belgelerin temin edilmesi suretiyle maddi olayın hukuki bir değerlendirmesi yapılıp uyuşmazlığın esası incelenerek bir karar verilmesi gerekmektedir.