Danıştay 4. Daire E.2020/2000 K.2023/2405

Dava konusu istem: Davacı adına, elde edilen kira gelirinin gayrimenkul sermaye iradı olarak beyan edilmediğinden bahisle vergi inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2013 yılı vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacının banka hesabına ilgili dönemlerde hediye tatil adı altında yatan paraların esasen davacıya ait devre mülkün kiralanmasından elde edilen kira geliri olduğunun kabulü suretiyle dava konusu cezalı tarhiyatın gerçekleştirildiği, davacı ile ... Gayrimenkul Yat. Tur. İnş. Tic. Ltd.

Şti. arasında bahse konu devre mülk satış sözleşmesinin düzenlendiği tarihte henüz bina inşaatının yapılmamış olduğu, otelin işletmeye açılmadığı ve henüz teslim edilmediğinden kaynaklı olarak, devremülk sahibine "hediye tatil" adı altında yapılan bir ödeme olduğu, ortada kiraya verilebilecek davacıya teslim edilmiş bir devre mülk ve elde edilmiş gayrimenkul sermaye iradı bulunmadığı anlaşıldığından, davacı adına tarh edilen dava konusu vergi ziyaı cezalı gelir vergisinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Dava Dairesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

Davacı adına elde edilen kira gelirinin gayrimenkul sermaye iradı olarak beyan edilmediğinden bahisle vergi inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2013 yılı vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 70. maddesinde gayrimenkul sermaye iradı, bu maddenin 8 bent halinde sayılan mal ve hakların sahipleri, mutasarrıfları, zilyetleri, intibak ve ihtifa hakkı sahipleri veya kiracıları tarafından kiraya verilmesinden elde edilen iratlar şeklinde tanımlanmış, 72. maddesinde gayrimenkul sermaye iradından gayri safi hasılatın, 70. madde de yazılı mal ve hakların kiraya verilmesinden bir takvim yılı içinde o yıla veya geçmiş yıllara ait olarak nakden veya aynen tahsil edilen kira bedellerinin tutarı olduğu belirtilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, davacının gayrimenkul olarak tescil edilen hak üzerinden elde ettiği hediye tatil bedeli adı altındaki 299.060,52 TL tutarındaki geliri tahsil ettiği, elde edilen kira gelirinin gayrimenkul sermaye iradı olarak beyan edilmediğinin tespiti üzerine düzenlenen inceleme raporuna istinaden dava konusu resen gelir vergisi tarhiyatı yapıldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, 2013 yılında hediye tatil adı altında elde ettiği gelirin 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 70. maddesinde gayrimenkul sermaye iradı olarak kabulü ile bu kapsamda yapılan ödemelerin gayrimenkul sermaye iradı olarak beyanı gerektiğinden vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatında hukuka aykırılık, Vergi Dava Dairesi kararında hukuka uyarlık bulunmadığı, öte yandan matrahın bulunuş biçimi bakımından bir değerlendirme yapılması gerektiği görüşüyle Daire kararına katılmıyorum.