Danıştay 4. Daire E.2020/2724 K.2022/1432

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ve vergi inceleme raporuna dayanılarak tekerrür hükümleri uygulanarak üç kat vergi ziyaı cezalı re'sen tarh edilen 2010 yılına ilişkin kurumlar vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine verilen kararda; kayıt dışı bırakılmış hasılat nedeniyle resen tarh edilen dava konusu 3 kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı, tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan vergi ziyaı cezasına ilişkin kısım bakımından ise, Mahkemelerinin 22/11/2019 tarihli ara kararına verilen davalı idare cevabı ve eklerinden, davacı adına 2009/1-12 dönemi için kesilen vergi ziyaı cezasının 15/09/2010 tarih ve ...sayılı uzlaşma tutanağı ile kesinleştiği, 2010 yılında kesinleşen vergi ziyaı cezası nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulandığı,

ancak tekerrürün vergi ziyaı cezasının kesinleştiği 2010 takvim yılını takip eden yılın başından itibaren tekrar ceza kesilmesi durumunda uygulanabileceği, bu nedenle dava konusu 2010 yılı için kesilen vergi ziyaı cezasına tekerrür hükümlerinin uygulanmasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, tekerrür uygulamasının hukuka uygun olduğu kararın kabule ilişkin kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.