Danıştay 4. Daire E.2020/2825 K.2021/5133

Dava konusu istem: Davacı adına, hakkında olumsuz tespit bulunan mükelleften mal ve hizmet satın aldığından bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak 2007/12 dönemi için tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacının 5811 sayılı Bazı Varlıkların Milli Ekonomiye Kazandırılması Hakkındaki Kanun'dan yararlandığı, bu Kanun kapsamında 200.000,00 TL'yi Türkiye'de Sahip Olunan Varlıklara İlişkin Vergi Beyannamesi ile vergi matrahı olarak beyan ettiği ve bu matrah üzerinden %5 oranında 10.000,00 TL vergi ödediği, ayrıca artırılan 200.000,00 TL için pasifte özel bir fon hesabı açıldığı, bu fon hesabının sermayenin cüz'ü olarak addolunduğu ve beyan tarihinden itibaren altı ay içerisinde sermayeye ilave edildiği,

buna ilişkin hususların Ticaret Sicil Gazetesinde de yayımlandığı dikkate alındığında, re'sen yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında yasal mevzuat çerçevesinde yapılan cezalı tarhiyatın hukuka uygun olduğu belirtilerek mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, …. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına karşı yöneltilen temyiz istemi Vergi Dava Daireleri Kurulunun … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı ile bozmaya uygunluk yönünden reddedilerek tarhiyatın kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasının temyiz incelemesinin yapılması için Kurulca Dairemize gönderilen dosyada Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.