Danıştay 4. Daire E.2020/3516 K.2023/2478

Dava konusu istem: Davacı adına, 2011 yılında gayrimenkul ticaretinden elde ettiği kazancını beyan dışı bıraktığından bahisle takdir komisyonu kararlarına istinaden re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2011 yılı kurumlar vergisi ile 2011/1-3, 4-6 dönemleri geçici vergilerin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; taşınmazların bulunduğu kat, yüz ölçümleri ve cepheleri ve taşınmaz tipi ve nitelikleri göz önünde bulundurulmadan yapılan matrah takdiri somut ve yeterli bir tespite dayanmadığından yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirketin 2011 yılında satışını yaptığı taşınmazlardan elde ettiği ticari kârı eksik beyan ettiğinden bahisle sevk edildiği takdir komisyonunca gerekli inceleme ve araştırma yapılarak takdir edilen matrah üzerinden tarh edilen vergi ve yasa gereği kesilen bir kat vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı, davacı iddia ve taleplerinin somut bilgi ve belgelerden yoksun olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.