Danıştay 4. Daire E.2020/4978 K.2021/3346

Dava konusu istem: Davacı adına, gayrimenkul satışlarına ilişkin olarak fatura tanzim etmediğinin tespit edildiğinden bahisle 213 sayılı Kanun'un 353. maddesine istinaden 2011 yılı için kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda, geçmişe yönelik olarak hakkında mükellefiyet tesis edilen davacı adına fatura düzenlemediğinden bahisle özel usulsüzlük cezası kesilmiş ise de; davacının gayrimenkul alım satımı faaliyetiyle iştigal ettiği 2010 ila 2013 yıllarında herhangi bir mükellefiyet kaydının bulunmadığı, bu nedenle herhangi bir yasal belge de bastırmadığı, dolayısıyla belge düzenleme yükümlülüğünü yerine getirmesi fiilen mümkün olmadığından,

ilgili dönemlerde gerçekleştirdiği faaliyetleri için belge düzenlemesi kendisinden beklenemeyecek olan davacının fatura düzenlemediğinden de bahsedilemeyeceğinden ve cezayı gerektiren fiilin tüm unsurları tamam olmadan fail cezalandırılamayacağından, 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacının gayrimenkul satışlarından elde ettiği kazancın ticari kazanç olduğu, kesilen özel usulsüzlük cezalarının yasal ve yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.