Danıştay 4. Daire E.2020/5422 K.2021/5515

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım alışlarını sahte faturalarla belgelendirerek tevkifat yükümlülüğünden kaçındığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca 2010/4-6 ve 7-9 dönemleri için tekerrür hükümlerinin de uygulanması suretiyle yapılan üç kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisi tarhiyatı ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı şirketin fatura muhteviyatı emtiaları fiilen vergiden muaf esnaftan almasına rağmen, belgelendirmeyi sahte faturalarla yaptığı, alışların gerçekte hurda metal toplayıcılarından gerçekleştirilmiş olması nedeniyle bu alışlar için gider pusulası düzenlemediği, dolayısıyla gelir vergisi tevkifatı yapmadığı sonucuna ulaşılarak yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı, tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle vergi ziyaı cezasının artırılmasında ve somut bilgiler ihtiva eden bir tespit olmaksızın kesilen özel usulsüzlük cezasında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu, temyiz isteminin kabulü ve Mahkeme kararının aleyhe olan kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir. TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına karşı yapılan temyiz istemi Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun 01/07/2020 tarih ve E:2020/88, K:2020/784 sayılı kararı ile bozma kararına uygunluk yönünden reddedilerek, kararın diğer hükümlerine ilişkin temyiz incelemesinin sonuçlandırılması için Kurulca Dairemize gönderilen dosyanın, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.