Danıştay 4. Daire E.2020/6284 K.2021/5681

Dava konusu istem: Davacı şirket hakkında, 2003 yılına ilişkin vergi inceleme raporuna dayanılarak devreden katma değer vergisi tutarının azaltılması nedeniyle ikmalen tarh edilen 2007/5. dönemi bir kat vergi ziyaı cezalı ait katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararına uyularak Vergi Mahkemesince verilen kararda; uyuşmazlık konusu dönemde davacının fatura aldığı Şişli Vergi Dairesi mükellefi … Teknik Kaynak Mak. San. Ltd. Şti. ile Üsküdar Vergi Dairesi mükellefi … İnş. Hafr. Nakl. Ve Hırd. Malz. San. Tic. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen firmalar hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının incelenmesinden, söz konusu faturaların gerçek bir ticari alışverişe dayanmadığı anlaşıldığından yapılan vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatında hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, eksik inceleme ve varsayıma dayalı olarak düzenlenen vergi tekniği raporuna dayalı cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı belirtilerek redde ilişkin kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca duruşma istemi yerinde görülmeyerek işin gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, Mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir. Temyiz istemine konu kararın Danıştay Dördüncü Dairesinin 20/02/2019 tarih ve E:2017/4340, K:2019/1349 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.