Danıştay 4. Daire E.2020/912 K.2020/4170

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura kullandığından bahisle 2009/3, 5, 6, 7 dönemleri için tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Kanun’un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; ihtilaflı dönemde davacının fatura aldığı ... Vergi Dairesi mükelleflerinden ... hakkındaki tespitlerin, düzenlenen faturaların sahte olduğunu ortaya koymaya yeterli olduğu, dolayısıyla yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı; öte yandan ... hakkındaki tespitlerin, düzenlenen faturaların sahte olduğunu ortaya koymaya yeterli olmadığı, dolayısıyla yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı; suçun tüm unsurları olayda gerçekleşmemesi nedeniyle davacı adına kesilen özel usulsüzlük cezasında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonuçlarına varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının sahte fatura kullandığı, bu nedenle yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek, Mahkeme kararının aleyhte olan hüküm fıkralarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ: ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Mahkeme kararının Danıştay tarafından bozulması halinde, Mahkemece bu karara uyulmak suretiyle verildiği ifade edilen kararlara karşı yapılacak temyiz başvurularının bozma esaslarına uyulmuş olup olmadığı yönünden incelenmesi mümkündür. İncelenen dosya içeriğinden Mahkeme kararının cezalı tarhiyatlara ilişkin kısmının Danıştay Dördüncü Dairesinin 27/11/2018 tarih ve E:2016/2689, K:2018/12107 sayılı bozma kararında yazılı gerekçelere uygun olduğu görülmektedir.

Özel usulsüzlük cezasına ilişkin temyiz istemine gelince;

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.