Danıştay 4. Daire E.2021/2213 K.2022/4697

Yargılama süreci

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullandığından bahisle re'sen tarh edilen 2009/1 ila 3 ve 5 ila 12 dönemi vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ve alımlarını sahte fatura ile belgelendirdiğinden bahisle 213 sayılı Kanun'un 353/1 maddesi, Ba/Bs bildirimlerinin eksik ve yanıltıcı olduğundan bahisle de mükerrer 355/1-2 maddesi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; özel usulsüzlük cezalarına ilişkin hüküm fıkrası onanarak kesinleştiğinden, uyuşmazlığın, 2009/1, 2, 3 ve 5 ilâ 2 dönemleri için davacı adına re’sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatlarına ilişkin olduğu,

yapılan incelemede davacı tarafından 6486 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile 192 Sayılı Kanun'a eklenen geçici 85. maddeden faydalanma talebiyle 31/10/2013 tarihinde beyanname verildiği ve beyan edilen 200.000 $ (397.760,00-TL)'nin 11/07/2013 tarihinde düzenlenen Nakit Beyan Formu ile Türkiye'ye getirildiğinin tespit edildiği görüldüğünden 5811 sayılı Kanun uyarınca beyan ettiği tutarlara ilişkin mahsup hakkı dikkate alınmaksızın yapılan dava konusu cezalı tarhiyatlarda hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.