Danıştay 4. Daire E.2021/6317 K.2022/85

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullanma ve amortisman giderleri yönünden yapılan inceleme neticesinde takdir komisyonu kararına istinaden tarh edilen 2009 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının bir kısım harcamasının uygun amortisman oranları uygulanarak giderleştirilmesi gerekirken doğrudan giderleştirildiği, bu hususun şirket temsilcisi tarafından da kabul edildiği anlaşıldığından,

doğrudan gider olarak yazılan harcamaların alt sınırının olay tarihinde yürürlükte olan 388 Sıra No'lu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği ile 670,00 TL olarak belirlendiği de dikkate alındığında, cezalı tarhiyatın söz konusu harcamaların 670,00 TL tutarı altındakiler için yapılan kısımlarında hukuka uyarlık, 670,00 TL tutarı üstündekiler için yapılan kısımlarında ise hukuka aykırılık görülmediği; davacı tarafından. İnşaat Taah. Mim. ve Müh.

AŞ'ye ait 10862 ve 10880 sayılı faturaların özel maliyet olarak hesaplanması gerekirken doğrudan gider olarak yazıldığı tespit edildiğinden, cezalı tarhiyatın buna ilişkin kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı; cezalı tarhiyatın özel maliyetler hesabına amortisman ayrılan tutarlardan kaynaklanan kısmında ise hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı adına yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu, temyiz isteminin kabulü ve Mahkeme kararının aleyhe kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.