Danıştay 4. Daire E.2021/6739 K.2022/50

Dava konusu istem: Davacı adına, 2010 takvim yılında gayrimenkul satışı nedeniyle elde ettiği değer artışı kazancı için gelir vergisi beyannamesini vermediğinden bahisle 2010 dönemi için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla. Mahkemelerinin ... tarihli ara kararına cevaben gönderilen belgelerin incelenmesinden davacının Ankara İli, Mamak İlçesi, ...

Mahallesi, ... ada, ... parselde kayıtlı bulunan taşınmazın 1978 yılından önce iktisap edinildiği, söz konusu taşınmaz üzerinde 1996 yılında imar uygulamasının yapıldığı, 18/06/2009 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, inşaatın bitimi ile birlikte davacıya bırakılan bağımsız bölümün 13/08/2010 tarihinde satıldığının anlaşıldığı, bu durumda 1978 yılından önce edinilen gayrimenkulün 2010 yılında satışından dolayı değer artış kazancı elde edildiğinden bahisle yapılan dava konusu cezalı tarhiyatta yasal isabet görülmediği sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.