Danıştay 4. Daire E.2022/4154 K.2022/7843

Dava konusu istem: Davacı adına, re'sen tarh edilen 2012/4-6 vergi ziyaı cezalı gelir stopaj vergisi ile aynı döneme ilişkin vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; dava konusu 2012/4-6 dönemine ilişkin vergi ziyaı cezalı gelir stopaj vergisi tarhiyatının kaldırılması isteminin reddine ilişkin kararının onanarak kesinleştiği, bozulan kısım yönünden davanın, kararda hüküm kurulmayan, 2012/4-6 dönemine ilişkin re'sen tarh edilen tek kat vergi ziyaı cezalı geçici vergiye münhasır kaldığı,

dava konusu cezalı geçici vergi tarhiyatının dayanağı olan kurumlar vergisi tarhiyatına karşı açılan davada, Mahkemelerinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla söz konusu tarhiyatın kaldırılması isteminin reddine karar verildiği, mahsup dönemi geçen geçici vergi aslı aranmayacağından, geçici vergilerde hukuka uygunluk bulunmadığı, ancak, vergi aslı kalksa dahi cezaların tahsil edileceği hüküm altına alındığından ve geçici verginin bağlı olduğu kurumlar vergisinin kaldırılması istemiyle açılan dava da reddedildiğinden,

geçici vergi üzerinden bir katı tutarında kesilen vergi ziyaı cezasında ise hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, geçici vergi asıllarının vergi cezasını hesaplamak adına ihbarnamelere yazıldığı ve mükellefe yansıtılmadından iptalinin mümkün olmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmiştir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 120/4. maddesinde, yapılan incelemeler sonucunda geçmiş döneme ait geçici verginin %10'unu aşan tutarda eksik beyan edildiğinin tespiti halinde, eksik beyan edilen bu kısım için re'sen veya ikmalen geçici verginin tarh olunacağı, mahsup süresi geçtikten sonra, kesinleşen geçici vergilerin terkin edileceği ancak, gecikme faizi ve geçici vergiye bağlı kesilen cezanın tahsil olunacağı hükme bağlanmıştır.

Olayda, dava konusu ihbarnamelerde geçici vergi miktarı gösterilmiş ise de, geçici verginin aslının aranmayacağının belirtilmesi karşısında vergi miktarının kesilecek vergi ziyaı cezası tutarının belirlenmesine yönelik olduğu anlaşılmaktadır.

Şu halde, aslı aranmayacağı hem kanunun ilgili maddesi gereği olması ve hem de idarece tanzim olunan ihbarnamelerde geçici verginin aslının aranmayacağının açıkça belirtilmesi nedeniyle, kararın geçici vergilerin kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasının hukuki sonuç doğurmasına imkan bulunmamaktadır.

Bu durumda, davalı idarenin temyiz isteminin kısmen kabulü ile Bölge İdare Mahkemesince geçici vergi asıllarına ilişkin incelenmeksizin ret kararı verilmek üzere bozulması gerektiği görüşüyle Dairemiz kararına katılmıyorum.