Danıştay 4. Daire E.2022/4237 K.2022/8319

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2010 yılı yasal defterlerinin tutulmamış olduğunun tespiti üzerine takdir komisyonu kararlarına istinaden 2010/10, 11, 12 dönemleri için re’sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının 2010 yılına ilişkin tutması gereken yasal defterleri tutmadığı hususunun davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporuyla tespit edildiği, davacı tarafında da aksi yönde bir iddianın bulunmadığı, indirim için öngörülen şartlardan olan mal ve hizmetlere ait alış faturalarının kanuni defterlere kaydedilmesi şartının yerine getirilmediği tespit edildiğinden, katma değer vergisi indirimlerinin kabul edilmemesi suretiyle davacı adına yapılan vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuki güvenlik ilkesinin gereği olarak öngörülebilirlik ilkesinin göz önünde bulundurulması gerektiği, hukuka ve usule aykırı tesis edilen işlemlerde hukuka uyarlık bulunmadığından kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.