Danıştay 4. Daire E.2022/4608 K.2022/8696

Dava konusu istem: Davacı adına, 2009/1, 2, 3, 4, 8, 9. dönemlerine ilişkin olarak resen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı şirketin bir kısım emtia alışlarını hakkında sahte fatura düzenlemekten vergi tekniği raporu bulunan Erenköy Vergi Dairesi mükellefi …Otomotiv Servisi ve Yedek Parça San. Tic. Ltd.

Şti.'den aldığı sahte faturalar ile belgelendirdiğinden bahisle dava konusu vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin tekerrür hükümleri uygulanarak tarh edildiği ve özel usulsüzlük cezasının kesildiği, anılan firma hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitlerin değerlendirilmesinden, davacı tarafından anılan mükelleften alınan faturaların taklit ve dolayısıyla sahte olduğu, vergi ziyaı cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı, dava konusu vergi ziyaı cezasında uygulanan tekerrür hükümlerinin dayanağı belgelerin incelenmesinden;

tekerrüre esas alınan vergi ziyaı cezasının 12/02/2010 tarihinde davacıya tebliğ edilerek kesinleştiği görüldüğünden, vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle arttırılan kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.