Danıştay 4. Daire E.2022/5700 K.2023/1206

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığı ileri sürülerek tarh edilen 2009/1,2,3,5,6,7,8,9,10,12. dönemleri katma değer vergileri, 2009/1,2,5,6,7,8. dönemleri için üç kat, 2009/9,10,12. dönemleri için tekerrür hükümleri uygulanarak üç kat kesilen vergi ziyaı cezaları ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; dava konusu cezalı tarhiyatların …'dan alınan faturalar nedeniyle yapılan kısmı ile vergi ziyaı cezalarının tekerrür uygulanan kısımlarına münhasır hale gelen uyuşmazlıkta; ihtilaflı dönemde davacının fatura aldığı Davutpaşa Vergi Dairesi mükellefi … hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun değerlendirme kısmında mükellefin. Matbaacılık San. ve Tic. Ltd.

Şti.'ne bastırdığı …-… seri sıra numaralı irsaliyeli fatura ve …'a bastırdığı …-… seri sıra numaralı irsaliyeli faturalar haricinde mükellefin adı ve bilgileri kullanılarak basılan farklı seri sıra numaralı faturaların, yukarıda belirtilen matbaalar haricinde farklı matbaa bilgilerinin olduğu faturaların veya. Matbaacılık San. Tic. Ltd.

Şti.'ne bastırdığı fatura dizaynından farklı dizaynda faturaların taklit fatura olarak değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiş olup, …'dan fatura alan mükellefler hakkında sahte fatura kullanma yönünden inceleme yapılırken anılan vergi tekniği raporundaki hususlar dikkate alınarak bir inceleme yapılması gerektiği, davacı hakkındaki vergi inceleme raporunun incelenmesinden, davacının ...'dan aldığı faturaların seri sıra numaralarının …,…,…,… olduğu, bu faturaların ...'ın.

Matbaacılık San. Tic. Ltd. Şti.'ne bastırdığı faturalar içerisinde olduğu, ancak. Matbaacılık San. Tic. Ltd. Şti.'ne bastırdığı fatura dizaynından farklı dizaynda olup olmadığının vergi inceleme elemanınca değerlendirilmediği, bu durumda, eksik incelemeye dayalı vergi inceleme raporuna istinaden yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı,

dava konusu 2009/9, 10 ve 12. dönemleri için kesilen vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri kapsamında arttırılan kısımları bakımından ise, vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uyarınca artırılmasına dayanak olan cezanın, 2009/9 dönemine ilişkin kanuni süresinden sonra verilen düzeltme beyannamesi uyarınca bu döneme ilişkin kesilen ve 2009 yılında davacıya tebliğ edilerek bu yılda kesinleşen vergi ziyaı cezası olduğu,

213 sayılı Kanun'un 339. maddesi uyarınca bu tarihi takip eden yıl başından itibaren gerçekleşen eylemler için tekerrür söz konusu olabileceği, olayda ise tekerrür hükümleri uygulanan dava konusu vergi ziyaı cezaları 2009 yılına ilişkin olduğundan, dava konusu 2009/9,10 ve 12. dönemleri için kesilen vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri kapsamında arttırılan kısımlarında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

... tarafından düzenlenen faturalar nedeniyle re'sen tarh edilen katma değer vergileri ve bir kat kesilen vergi ziyaı cezaları yönünden;

Mahkeme kararının Danıştay tarafından bozulması halinde, Mahkemece bu karara uyulmak suretiyle verildiği ifade edilen kararlara karşı yapılacak temyiz başvurularının bozma esaslarına uyulmuş olup olmadığı yönünden incelenmesi mümkündür. İncelenen dosya içeriğinden Mahkeme kararının anılan kısmının Danıştay Dördüncü Dairesinin 12/11/2019 tarih ve E:2016/6141, K:2019/7303 sayılı bozma kararında yazılı gerekçelere uygun olduğu görülmektedir.

Vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle artırılan kısımları yönünden;

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararın anılan kısmı usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.