Danıştay 4. Daire E.2022/6889 K.2023/2204

Dava konusu istem: Davacı adına, 2010 yılında sahte fatura kullandığından bahisle ve 2009/12 döneminden devreden katma değer vergisinin düzeltilmesi sonucu re'sen tarh edilen 2010/1,2,3 dönemleri katma değer vergileri ile tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen vergi ziyaı cezalarının ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. ve 353/6. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; cezalı tarhiyata münhasır hale gelen uyuşmazlıkta, davacının ilgili dönemde fatura aldığı mükellef hakkındaki tespitler düzenlediği faturaların gerçek bir mal teslimine dayanmadığını gösterdiğinden ve ayrıca 2009 yılı tarhiyatına karşı açılan davanın reddine karar verildiği dikkate alındığında, 2009/12 döneminden devreden katma değer vergisinin düzeltilmesi işlemininde yerinde olduğu anlaşıldığından bir kat vergi ziyaı cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı,

tekerrüre dayanak vergi ziyaı cezasının 2009 yılında kesinleşen 13.161,30 TL tutarlı vergi ziyaı cezası olduğu ve tekerrür uygulanabileceği, ancak 7338 sayılı Kanun ile 213 sayılı Kanunun 339. maddesinde yapılan değişiklik dikkate alındığında dava konusu vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan tutarının her bir ay için ayrı değerlendirilmek üzere 13.161,30 TL'lik kısmında hukuka aykırılık, bu tutarı aşan kısmında ise hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın aleyhe olan kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.