Danıştay 4. Daire E.2022/7083 K.2023/2320

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle 2010/1 ila 12 dönemleri için re'sen tarh edilen katma değer vergileri ile tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen vergi ziyaı cezaları ve 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca 2012 yılı için kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararına üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; ilgili dönemde davacının fatura aldığı Ulus Vergi Dairesi mükellefi. Rek. Yay. Mak. San. ve Tic. Ltd.

Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden, mükellef kurumun davacıya düzenlediği faturaların gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasına dayanmayan sahte faturalar olduğu sonucuna ulaşıldığından bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinde hukuka aykırılık bulunmadığı, vergi ziyaı cezasına tekerrür hükümleri uygulanması yönünden; dayanak alınan ceza döneminin 2008 yılı olduğu ve 2010 yılında kesinleştiği görüldüğünden, kesilen vergi ziyaı cezasına tekerrür hükümleri uygulanmasında hukuka uyarlık bulunmadığı, gerçek alışlarının sahte faturayla belgelendirilmesi,

213 sayılı Kanunun 353. maddesinin 1. bendinde özel usulsüzlük cezası kesilmesi gereken eylemler arasında gösterilmediği ve cezayı gerektiren unsurların gerçekleşmediği, dolayısıyla kesilen özel usulsüzlük cezasında da hukuk uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu belirtilerek özel usulsüzlük cezası ile vergi ziyaı cezasına tekerrür uygulanmasına ilişkin karar kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.